چگونه رویای کانادایی مریم، کابوس شده است؟
اگر آمدن مریم زرگرزاده، مهندس ۳۴ ساله ایرانی به کانادا، رویایی است که به حقیقت پیوسته، آمدن شوهرش از ایران، به یک کابوس تبدیل شده است.
مهندس مریم زرگرزاده، در شرکت معروف Suncor Energy، در شهر Sarnia، در جنوب غربی استان انتاریو، به حرفه مهندسی اشتغال دارد.
مریم در بهار سال گذشته، پس از عبور از موانع متعدد، با مردی در ایران ازدواج کرده و با اینکه همه مراحل قانونی را طی کردهاند، تا همسرش بتواند از ایران به کانادا بیاید، این کار انجام نشده و انتظار و نگرانی او ادامه دارد.
هیچ فرد و مقامی هم در همه ردههای دولتی به مریم نگفته است سرانجام همسرش میتواند از ایران به کانادا بیاید یا نه.
نشریه محلی The Sarnia Journal، با انتشار گزارشی در باره رویاها و کابوسهای مریم زرگرزاده نوشته است، مهندس جوان ایرانی در سال ۲۰۰۸ برای تحصیل به دانشگاه آلبرتا رفته و پس از پایان تحصیلات، تا به حال چند شغل تخصصی رده بالا، از جمله موقعیت حرفهای کنونیاش در شرکت Suncor داشته است.
مریم و همسرش در ماه می سال ۲۰۱۶ ازدواج کردهاند و بلافاصله فرمهای مربوط به گرفتن ویزا و اقامت همسر به نهادهای دولتی مربوطه ارائه شده است.
کاری که به گفته مقامات دولتی کانادا معمولا ۸ ماه طول میکشد، اکنون بیش از یک سال است که بی نتیجه مانده و سرنوشت نامعلومی پیدا کرده است.
مریم زرگرزاده تاکنون چند نامه به نخست وزیر، وزیر امور مهاجرت و حتا فرماندار کل کانادا نوشته، اما نتیجهای نگرفته است.
مریم گفته است هیچ کس حرفی در باره پرونده شوهرش نمیزند و تنها نامهای از طرف خانم Marlyn Gladu، نماینده مردم شهر سارنیا در پارلمان فدرال، اشاره میکند که پرونده در حال مطالعه است.
مریم زرگرزاده گفته است :«علاوه بر ضررهای مالی ناشی از تأخیر آمدن همسرم، مهمترین مسئله خسارتی است که به رابطه و خانواده ما وارد میشود. من ۳۴ سال دارم و کمکم فرصت بچه دار شدن را از دست خواهم داد.»
خانم Marlyn Gladu، نماینده مردم Sarnia در پارلمان فدرال، در پاسخ به حرفهای مریم زرگرزاده، بدون اظهار نظر در باره وضعیت پرونده همسر مریم، گفته است «معمولا فاکتورهای زیادی در به نتیجه رسیدن چنین تقاضاهایی تاثیر دارد و میتواند حتا تا سه سال هم طول بکشد. بویژه اگر مسائل امنیتی هم درکار باشد.»
به گفته خانم Gladu، کانادا تا همین اواخر تحریمهای اقتصادی علیه ایران را اعمال میکرد. به یقین در مورد کشورهایی مانند ایران، مسائل امنیتی بیشتر از کشورهای دیگر مورد توجه قرار میگیرد.
مریم زرگرزاده گفته است همسرش نه سابقه خلاف و جرم دارد و نه وابستگی و یا فعالیت سیاسی داشته است که پروندهاش دچار پیچیدگی شده باشد: « من یک شهروند کانادایی متخصص هستم و با فردی ازدواج نکردهام که مشکلآفرین باشد. اوسیاسی نیست و فرد آرامی است.»
مریم زرگرزاده با حدود ۳۰ زن دیگر، که اغلب ایرانی هستند، گروهی را تشکیل دادهاند که همه کار میکنند و تلاش میکنند همسران خود را به کانادا بیاورند، اما نتیجهای نگرفتهاند.
این گروه قصد دارند تابستان امسال به سراغ نمایندگان ایرانی تبار پارلمان کانادا بروند تا شاید پاسخی دریافت کنند.
رادیکالیسم، عشق و جنسیت
کتاب «رادیکالیسم، عشق و جنسیت» در باره زندگی عاطفی چهار تن از زنان نویسنده و فعال نامدار و تأثیرگذار تاریخ معاصر جهان است. النور مارکس، رزا لوگزامبورگ، اِما گلدمن و هانا آرنت، چهار زنی هستند که هایده مغیثی زندگی عاطفی و شخصی آنها را بررسی و مورد توجه قرار داده است.
پس از نزدیک به ۲۰۰ سال، یک زن رئیس دانشگاه تورنتو شد
شورای حاکم دانشگاه تورنتو روز چهارشنبه ملانی وودین، استاد رشته زیست شناسی سلولی و سیستمها و رئیس کنونی دانشکده هنر و علم دانشگاه تورنتو را با حداکثر آرا برای ۵ سال به ریاست این دانشگاه منصوب کرد.
لیست طلایی حقوقبگیران دولتی انتاریو منتشر شد
کنت هارتویک، رئیس و مدیر عامل شرکت تولید برق انتاریو، دوباره با حقوقی کمی بیش از ۲ میلیون دلار در صدر این لیست قرار گرفته است.
منع ورود شهروندان کانادایی متولد ایران و افغانستان به خاک آمریکا
به گزارش روزنامه گلوب اند میل، چند تن از وکلا و مشاورین مهاجرت گفتهاند در پی سختگیریهای دولت ترامپ در باره افراد خارجی گروهی از شهروندان کانادایی متولد ایران و افغانستان پس از روبرو شدن با سوالات سخت در مرز، از ورود به ایالات متحده محروم شدهاند.
آیا پییر پوالیور حزب محافظهکار را به سوی «نابودی» میبرد؟
نتایج یک نظرسنجی داخلی که برای حزب محافظهکاران پیشرو، به رهبری داگ فورد انجام شده نشان میدهد که حزب لیبرال به رهبری مارک کارنی، با اختلاف دو رقمی از محافظهکاران فدرال به رهبری پییر پوالیور، در استان انتاریو پیش هستند.
سناریوهای احتمالی برای ایران در آینده نزدیک
پس از انتخابات اخیر آمریکا و وضعیت اسفبار اقتصادی در ایران، بار دیگر تقریباً همهی ایرانیان امیدوار شدهاند که بحران داخلی و خارجی جمهوری اسلامی آخرین بحران است. آیا اینگونه است؟
چه سناریوهای احتمالی در کوتاه مدت در انتظار ایران است؟